Η Έμιλυ Μπροντέ έζησε το μεγαλύτερο μέρος της σύντομης ζωής της στο Χάουορθ, ένα μικρό χωριό της αγγλικής υπαίθρου, περιτριγυρισμένο από άγριους λόφους, ομίχλη και ανοιχτές εκτάσεις. Το τοπίο αυτό δεν αποτέλεσε απλώς το σκηνικό των Ανεμοδαρμένων Υψών. Έγινε σχεδόν ένας ακόμη χαρακτήρας του μυθιστορήματος: απρόβλεπτος, σκληρός και ελεύθερος.
Το έργο εκδόθηκε το 1847 με το ανδρικό ψευδώνυμο Έλις Μπελ, σε μια εποχή κατά την οποία οι γυναίκες συγγραφείς συχνά αντιμετωπίζονταν με προκατάληψη. Η πρώτη υποδοχή του βιβλίου ήταν επιφυλακτική. Πολλοί αναγνώστες ξαφνιάστηκαν από τη βιαιότητα των συναισθημάτων, τους αντισυμβατικούς ήρωες και τη σκοτεινή του ατμόσφαιρα.
Η Μπροντέ δεν δημιούργησε μια γλυκιά ιστορία αγάπης. Έγραψε για έναν δεσμό που ξεπερνά τα όρια της λογικής και μετατρέπεται σε εμμονή, θυμό και εκδίκηση. Μέσα από τον Χίθκλιφ και την Κάθριν εξερεύνησε τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία και την κοινωνική αποδοχή, αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου ολοκληρωτικά.
Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη, ο έρωτας δεν προσφέρει πάντα λύτρωση. Μπορεί να γίνει καταιγίδα, να πληγώσει όσους βρίσκονται γύρω του και να συνεχίσει να υπάρχει ακόμη και μετά τον θάνατο.
Γνωρίζατε ότι;
- Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη είναι το μοναδικό μυθιστόρημα της Έμιλυ Μπροντέ;
Παρότι άφησε πίσω της και σημαντικό ποιητικό έργο, δεν πρόλαβε να εκδώσει άλλο μυθιστόρημα. - Το βιβλίο κυκλοφόρησε με ανδρικό ψευδώνυμο;
Η Έμιλυ υπέγραψε ως Έλις Μπελ, ενώ οι αδελφές της, Σαρλότ και Αν, χρησιμοποίησαν τα ονόματα Κάρερ και Άκτον Μπελ. Με αυτόν τον τρόπο ήθελαν τα έργα τους να κριθούν χωρίς τις προκαταλήψεις που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες συγγραφείς της εποχής. - Η Έμιλυ και η Αν είχαν δημιουργήσει από παιδιά έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο;
Τον ονόμαζαν Γκόνταλ και τον γέμιζαν με σκοτεινούς ήρωες, απαγορευμένους έρωτες, συγκρούσεις και πολιτικές δολοπλοκίες. Πολλά από αυτά τα στοιχεία συναντώνται αργότερα και στα Ανεμοδαρμένα Ύψη. - Το έργο δεν θεωρήθηκε εξαρχής ένα μεγάλο ρομαντικό κλασικό;
Οι πρώτοι αναγνώστες και κριτικοί διχάστηκαν. Κάποιοι εντυπωσιάστηκαν από την πρωτοτυπία και τη δύναμή του, ενώ άλλοι σοκαρίστηκαν από τη βία, τη σκληρότητα και τα ανεξέλεγκτα πάθη των χαρακτήρων.
Πριν ξεκινήσεις την ανάγνωση
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη δεν αφηγούνται την ιστορία τους με ευθύγραμμο τρόπο. Ο αναγνώστης γνωρίζει αρχικά τον κόσμο του μυθιστορήματος μέσα από τον κύριο Λόκγουντ, έναν επισκέπτη που προσπαθεί να καταλάβει τις παράξενες σχέσεις των ανθρώπων γύρω του. Στη συνέχεια, η οικονόμος Νέλι Ντιν αναλαμβάνει να του διηγηθεί όσα συνέβησαν στο παρελθόν.
Έτσι, μεγάλο μέρος της ιστορίας φτάνει σε εμάς μέσα από τις αναμνήσεις και τις κρίσεις άλλων προσώπων. Αυτό σημαίνει ότι οι αφηγητές δεν είναι πάντοτε ουδέτεροι. Μπορεί να παραλείπουν γεγονότα, να ερμηνεύουν τις πράξεις των ηρώων ή να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβανόμαστε.
Το μυθιστόρημα παρακολουθεί δύο γενιές οικογενειών και εκτείνεται σε πολλά χρόνια. Ορισμένοι χαρακτήρες έχουν ίδια ή παρόμοια ονόματα, γι’ αυτό ένα μικρό οικογενειακό δέντρο μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο κατά την ανάγνωση.
Μην περιμένεις μια συμβατική ιστορία αγάπης. Ο δεσμός της Κάθριν και του Χίθκλιφ βρίσκεται στον πυρήνα του έργου, αλλά γύρω του αναπτύσσονται η εκδίκηση, η κακοποίηση, η κοινωνική φιλοδοξία και το τραύμα που περνά από τη μία γενιά στην επόμενη.
Διάβασε το βιβλίο παρατηρώντας όχι μόνο όσα λένε οι χαρακτήρες, αλλά και όσα αδυνατούν να εκφράσουν. Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη, η σιωπή, ο θυμός και το ίδιο το τοπίο συχνά αποκαλύπτουν περισσότερα από τις λέξεις.
Οδηγός χαρακτήρων και οικογενειακών σχέσεων
Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη εμφανίζονται δύο βασικές οικογένειες: οι Έρνσο και οι Λίντον. Η ιστορία εκτείνεται σε δύο γενιές, ενώ αρκετά πρόσωπα έχουν παρόμοια ονόματα. Ο παρακάτω οδηγός βοηθά στην κατανόηση των σχέσεών τους χωρίς να αποκαλύπτει την εξέλιξη της πλοκής.
Η οικογένεια Έρνσο
Κύριος Έρνσο: Ο ιδιοκτήτης των Ανεμοδαρμένων Υψών. Επιστρέφει από ένα ταξίδι του έχοντας μαζί του ένα ορφανό αγόρι, τον Χίθκλιφ, τον οποίο αποφασίζει να μεγαλώσει μαζί με τα παιδιά του.
Κάθριν Έρνσο: Η κόρη της οικογένειας. Είναι παρορμητική, υπερήφανη, ανυπότακτη και βαθιά συνδεδεμένη με τον Χίθκλιφ. Παράλληλα, επιθυμεί να αποκτήσει κοινωνική θέση και ασφάλεια.
Χίντλεϊ Έρνσο: Ο μεγαλύτερος αδελφός της Κάθριν. Αντιμετωπίζει τον Χίθκλιφ ως εισβολέα και τον ζηλεύει για την ιδιαίτερη θέση που αποκτά στην καρδιά του πατέρα τους.
Χίθκλιφ: Το ορφανό παιδί που υιοθετείται από τον κύριο Έρνσο. Η άγνωστη καταγωγή του, η κοινωνική περιθωριοποίηση και η σχέση του με την Κάθριν βρίσκονται στο κέντρο του μυθιστορήματος.
Χάρετον Έρνσο: Ο γιος του Χίντλεϊ και εκπρόσωπος της δεύτερης γενιάς της οικογένειας. Μεγαλώνει στα Ανεμοδαρμένα Ύψη.
Η οικογένεια Λίντον
Έντγκαρ Λίντον: Ο νεαρός κληρονόμος του Θράσκρος Γκρέιντζ. Είναι ευγενικός, καλλιεργημένος και κοινωνικά προνομιούχος. Αντιπροσωπεύει έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από την αγριότητα των Ανεμοδαρμένων Υψών.
Ιζαμπέλα Λίντον: Η μικρότερη αδελφή του Έντγκαρ. Ρομαντική και άπειρη, συχνά βλέπει τους ανθρώπους όπως θα ήθελε να είναι και όχι όπως πραγματικά είναι.
Κάθριν Λίντον, ή Κάθι: Η κόρη της Κάθριν Έρνσο και του Έντγκαρ Λίντον. Ανήκει στη δεύτερη γενιά των χαρακτήρων. Για να μην τη συγχέεις με τη μητέρα της, θυμήσου ότι συνήθως αναφέρεται ως Κάθι.
Λίντον Χίθκλιφ: Ο γιος του Χίθκλιφ και της Ιζαμπέλα. Το μικρό του όνομα είναι Λίντον, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, καθώς αποτελεί παράλληλα και το επώνυμο της οικογένειας της μητέρας του.
Οι αφηγητές
Κύριος Λόκγουντ: Ο ενοικιαστής του Θράσκρος Γκρέιντζ και ο πρώτος αφηγητής του βιβλίου. Είναι ένας ξένος που εισέρχεται στον κλειστό κόσμο των ηρώων και προσπαθεί να κατανοήσει τις σχέσεις τους.
Νέλι Ντιν: Η οικονόμος που γνωρίζει τις δύο οικογένειες και διηγείται στον Λόκγουντ το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Η αφήγησή της είναι πολύτιμη, αλλά δεν είναι απαραίτητα αμερόληπτη.
Δύο σπίτια, δύο κόσμοι
Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη, οι χώροι δεν αποτελούν απλώς το σκηνικό της ιστορίας. Αντανακλούν τους χαρακτήρες, τις επιθυμίες και τις συγκρούσεις τους. Στο κέντρο του μυθιστορήματος βρίσκονται δύο κατοικίες: τα Ανεμοδαρμένα Ύψη και το Θράσκρος Γκρέιντζ.
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη
Η απομονωμένη κατοικία της οικογένειας Έρνσο βρίσκεται εκτεθειμένη στους δυνατούς ανέμους και στις σκληρές καιρικές συνθήκες. Το ίδιο το όνομά της παραπέμπει στην αγριότητα του τόπου.
Το σπίτι είναι σκοτεινό, τραχύ και αφιλόξενο. Οι βαριοί τοίχοι και τα μικρά παράθυρα μοιάζουν να το προστατεύουν από τον εξωτερικό κόσμο, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν μια αίσθηση εγκλωβισμού. Στο εσωτερικό του κυριαρχούν οι συγκρούσεις, η βία και τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα.
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη συνδέονται κυρίως με τον Χίθκλιφ και την Κάθριν. Εκφράζουν την άγρια πλευρά της φύσης τους: το πάθος, την ελευθερία, τον θυμό και την αδυναμία τους να προσαρμοστούν στους κοινωνικούς κανόνες.
Το Θράσκρος Γκρέιντζ
Σε αντίθεση με την τραχύτητα των Ανεμοδαρμένων Υψών, το Θράσκρος Γκρέιντζ είναι μια κομψή και προστατευμένη κατοικία. Εκεί ζει η οικογένεια Λίντον, μέσα σε έναν κόσμο άνεσης, ευγένειας και κοινωνικής τάξης.
Το σπίτι αντιπροσωπεύει την ασφάλεια, την καλλιέργεια και την κοινωνική αποδοχή. Παράλληλα, όμως, η ομορφιά και η ηρεμία του μπορεί να κρύβουν περιορισμούς. Είναι ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι οφείλουν να ελέγχουν τα συναισθήματά τους και να συμπεριφέρονται σύμφωνα με όσα αναμένει η κοινωνία.
Για την Κάθριν, το Θράσκρος Γκρέιντζ συμβολίζει μια ζωή που μπορεί να της προσφέρει κύρος και προστασία, αλλά απαιτεί από εκείνη να απομακρυνθεί από ένα μέρος του αληθινού της εαυτού.
Η αντίθεση των δύο κόσμων
Τα δύο σπίτια εκφράζουν μία από τις σημαντικότερες αντιθέσεις του μυθιστορήματος: φύση και πολιτισμός, πάθος και λογική, ελευθερία και κοινωνικός περιορισμός.
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη είναι ο κόσμος του ενστίκτου και της καταιγίδας. Το Θράσκρος Γκρέιντζ είναι ο κόσμος της τάξης και της αυτοσυγκράτησης. Οι χαρακτήρες κινούνται ανάμεσα σε αυτούς τους δύο χώρους, προσπαθώντας να επιλέξουν όχι μόνο πού θέλουν να ζήσουν, αλλά και ποιοι επιθυμούν να είναι.
Οι βάλτοι: ο χώρος ανάμεσά τους
Ανάμεσα στα δύο σπίτια απλώνονται οι έρημοι βάλτοι και οι ανεμοδαρμένοι λόφοι. Εκεί η Κάθριν και ο Χίθκλιφ μπορούν να ξεφύγουν από τις οικογένειες και τις κοινωνικές προσδοκίες.
Η ανοιχτή φύση συμβολίζει την ελευθερία τους, αλλά και την επικινδυνότητα του δεσμού τους. Δεν υπάρχουν τοίχοι ή κανόνες, μόνο άνεμος, ομίχλη και μια αίσθηση απεραντοσύνης. Είναι ο τόπος όπου οι δύο χαρακτήρες μοιάζουν περισσότερο ο εαυτός τους, αλλά και ο τόπος όπου μπορούν εύκολα να χαθούν.
Παρατήρησε κατά την ανάγνωση:
Κάθε φορά που ένας χαρακτήρας μετακινείται από το ένα σπίτι στο άλλο, αναρωτήσου:
– Τι αφήνει πίσω του;
– Τι ελπίζει να αποκτήσει;
– Και ποιο μέρος του εαυτού του αναγκάζεται να αλλάξει;
Γιατί τα Ανεμοδαρμένα Ύψη δεν είναι ένα συμβατικό ρομαντικό μυθιστόρημα
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη έχουν συνδεθεί όσο λίγα έργα με την ιδέα του μεγάλου, απόλυτου έρωτα. Η Κάθριν και ο Χίθκλιφ παρουσιάζονται συχνά ως ένα από τα πιο εμβληματικά ζευγάρια της παγκόσμιας λογοτεχνίας: δύο άνθρωποι που μοιάζουν να είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, αλλά εμποδίζονται από τις κοινωνικές συμβάσεις και τις λανθασμένες επιλογές τους.
Ωστόσο, μια προσεκτικότερη ανάγνωση αποκαλύπτει ότι η Έμιλυ Μπροντέ δεν έγραψε μια συμβατική ιστορία αγάπης. Δεν δημιούργησε έναν έρωτα που οδηγεί στην ολοκλήρωση, στην αμοιβαία φροντίδα ή στη συναισθηματική ωρίμανση. Αντίθετα, το μυθιστόρημα εξετάζει τι συμβαίνει όταν ένας βαθύς δεσμός συνδέεται με την κοινωνική απόρριψη, την ανάγκη για εξουσία, την εμμονή και την αδυναμία των ανθρώπων να αποδεχτούν την απώλεια.
Ένας έρωτας χωρίς κοινή ζωή
Στα περισσότερα ρομαντικά μυθιστόρηματα, η βασική σύγκρουση αφορά τα εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσουν δύο άνθρωποι για να μπορέσουν να είναι μαζί. Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη, όμως, το βασικό ερώτημα δεν είναι απλώς εάν η Κάθριν και ο Χίθκλιφ θα ενωθούν.
Η σχέση τους δεν διαμορφώνεται γύρω από ένα σχέδιο κοινής ζωής. Οι δύο χαρακτήρες δεν συζητούν πώς θα συνυπάρξουν, πώς θα προστατεύσουν ο ένας τον άλλον ή πώς θα αντιμετωπίσουν μαζί τον κόσμο. Ο δεσμός τους παρουσιάζεται περισσότερο ως μια πρωταρχική ανάγκη: ο ένας αισθάνεται ότι αποτελεί μέρος του άλλου.
Αυτό κάνει τη σχέση τους συγκλονιστική, αλλά όχι απαραίτητα υγιή. Η αγάπη τους δεν αναγνωρίζει εύκολα όρια ανάμεσα στο «εγώ» και στο «εσύ». Δεν βασίζεται μόνο στην επιθυμία να βρίσκεται ο ένας κοντά στον άλλον, αλλά στην πεποίθηση ότι η ύπαρξη του ενός δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ύπαρξη του άλλου.
Έρωτας ή απώλεια ταυτότητας;
Η Κάθριν δεν περιγράφει απλώς τον Χίθκλιφ ως τον άνθρωπο που αγαπά. Τον αντιλαμβάνεται ως προέκταση του ίδιου της του εαυτού. Αυτή η απόλυτη ταύτιση μπορεί αρχικά να ακούγεται ρομαντική, όμως κρύβει μια βαθιά δυσκολία: όταν ο άλλος γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς μας, η απόσταση, η απόρριψη ή η απώλειά του δεν βιώνονται μόνο ως ερωτικός πόνος. Βιώνονται ως διάλυση του ίδιου του εαυτού.
Ο Χίθκλιφ, αντίστοιχα, δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι η Κάθριν έχει επιθυμίες και επιλογές που δεν ταυτίζονται απόλυτα με τις δικές του. Η αγάπη του δεν παραμένει μόνο συναίσθημα. Μετατρέπεται σταδιακά σε απαίτηση, οργή και ανάγκη να διατηρήσει τον δεσμό τους ακόμη και μέσα από την καταστροφή.
Έτσι, το μυθιστόρημα θέτει ένα δύσκολο ερώτημα: Μπορεί ένας έρωτας να θεωρείται ολοκληρωτικός χωρίς να γίνεται καταπιεστικός;
Η ένταση της σχέσης δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη του βάθους ή της ποιότητάς της. Ένα συναίσθημα μπορεί να είναι ισχυρό και ταυτόχρονα να προκαλεί φόβο, εξάρτηση και πόνο.
Η κοινωνική τάξη δεν είναι απλώς ένα εμπόδιο
Η απόφαση της Κάθριν να συνδεθεί με τον Έντγκαρ Λίντον συχνά ερμηνεύεται ως προδοσία του πραγματικού της έρωτα. Όμως η επιλογή της δεν μπορεί να κατανοηθεί έξω από την κοινωνία στην οποία ζει.
Ο Χίθκλιφ εισέρχεται στην οικογένεια Έρνσο χωρίς γνωστή καταγωγή, περιουσία ή κοινωνική θέση. Παρότι μεγαλώνει μαζί με την Κάθριν, δεν αντιμετωπίζεται ως πραγματικά ισότιμος. Μετά τον θάνατο του κυρίου Έρνσο, ο Χίντλεϊ τον υποβιβάζει και τον μετατρέπει σχεδόν σε υπηρέτη του σπιτιού.
Η Κάθριν γνωρίζει ότι ένας γάμος με τον Χίθκλιφ θα σήμαινε κοινωνική υποβάθμιση και ανασφάλεια. Ο Έντγκαρ, αντίθετα, της προσφέρει κύρος, άνεση και μια θέση στον κόσμο.
Η επιλογή της δεν είναι απλώς ανάμεσα σε δύο άνδρες. Είναι μια επιλογή ανάμεσα σε δύο εκδοχές του εαυτού της: την άγρια και ελεύθερη Κάθριν των βάλτων, και την κοινωνικά αποδεκτή κυρία του Θράσκρος Γκρέιντζ.
Το τραγικό στοιχείο βρίσκεται στο γεγονός ότι η Κάθριν πιστεύει πως μπορεί να αποκτήσει τη δεύτερη ζωή χωρίς να χάσει την πρώτη. Θεωρεί ότι μπορεί να επιλέξει την κοινωνική ασφάλεια και ταυτόχρονα να διατηρήσει ανέπαφο τον δεσμό της με τον Χίθκλιφ. Το μυθιστόρημα αποκαλύπτει σταδιακά πόσο αδύνατη είναι αυτή η ισορροπία.
Το τραύμα εξηγεί, αλλά δεν δικαιολογεί
Ο Χίθκλιφ είναι ένας από τους πιο σύνθετους χαρακτήρες της λογοτεχνίας, επειδή μπορεί να προκαλεί ταυτόχρονα συμπόνια και αποστροφή.
Ως παιδί, βιώνει την απόρριψη, την ταπείνωση, την ταξική περιφρόνηση και την κακομεταχείριση. Η σκληρότητά του δεν εμφανίζεται χωρίς αιτία. Δημιουργείται μέσα σε ένα περιβάλλον που του υπενθυμίζει διαρκώς ότι δεν ανήκει πουθενά.
Όμως η Μπροντέ δεν περιορίζεται στην παρουσίασή του ως θύματος. Ο ενήλικος Χίθκλιφ επιλέγει να μετατρέψει τον πόνο του σε σύστημα εκδίκησης. Δεν στρέφεται μόνο εναντίον εκείνων που τον έβλαψαν. Μεταφέρει τη βία σε ανθρώπους νεότερους, πιο αδύναμους ή ακόμη και αμέτοχους στις αρχικές συγκρούσεις.
Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο σύγχρονες διαστάσεις του έργου: το τραύμα μπορεί να βοηθήσει τον αναγνώστη να κατανοήσει έναν χαρακτήρα, αλλά δεν ακυρώνει την ευθύνη του για τον πόνο που προκαλεί. Η κατανόηση δεν είναι το ίδιο με τη δικαιολόγηση.
Η εκδίκηση περνά στην επόμενη γενιά
Σε μια συμβατική τραγική ερωτική ιστορία, ο πόνος περιορίζεται κυρίως στους δύο ερωτευμένους. Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη, όμως, οι συνέπειες εξαπλώνονται στις δύο οικογένειες και περνούν από τη μία γενιά στην επόμενη.
Οι αποφάσεις της Κάθριν, του Χίθκλιφ, του Χίντλεϊ και των Λίντον δεν παραμένουν προσωπικές. Δημιουργούν ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Η δεύτερη γενιά κληρονομεί σπίτια, ονόματα και περιουσίες, αλλά μαζί με αυτά κληρονομεί και συγκρούσεις που δεν δημιούργησε.
Το μυθιστόρημα δείχνει ότι ο πόνος, όταν δεν αντιμετωπίζεται, μπορεί να μετατραπεί σε οικογενειακή κληρονομιά. Η εκδίκηση του Χίθκλιφ δεν αποκαθιστά όσα έχασε. Αντίθετα, αναπαράγει την ίδια ταπείνωση και στέρηση που είχε βιώσει ο ίδιος.
Με αυτόν τον τρόπο, η Μπροντέ δεν γράφει μόνο για έναν καταστροφικό έρωτα. Γράφει για τον τρόπο με τον οποίο το τραύμα επαναλαμβάνεται, μέχρι κάποιος να αρνηθεί να συνεχίσει τον ίδιο κύκλο.
Γιατί εξακολουθούμε να το αποκαλούμε ρομαντικό;
Η εικόνα των Ανεμοδαρμένων Υψών ως μεγάλης ερωτικής ιστορίας ενισχύθηκε από τις κινηματογραφικές διασκευές, τα εξώφυλλα και τον τρόπο με τον οποίο απομονώθηκαν ορισμένες φράσεις του έργου από το ευρύτερο πλαίσιό τους.
Η θυελλώδης φύση, η απαγορευμένη σχέση, ο αποχωρισμός και η ιδέα ενός δεσμού που υπερβαίνει τον θάνατο διαθέτουν όλα τα στοιχεία μιας ισχυρής ρομαντικής μυθολογίας. Όταν όμως απομονώνονται από τη βία, την εκδίκηση και την καταπίεση του μυθιστορήματος, δημιουργούν μια εξωραϊσμένη εικόνα της σχέσης.
Ίσως, λοιπόν, το έργο να είναι ρομαντικό όχι επειδή παρουσιάζει έναν έρωτα που θα έπρεπε να επιθυμούμε, αλλά επειδή διερευνά την πιο ακραία μορφή της ρομαντικής φαντασίωσης: την πεποίθηση ότι ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει ολόκληρος ο κόσμος μας. Η Μπροντέ ακολουθεί αυτή την ιδέα μέχρι τις πιο σκοτεινές συνέπειές της.
Με δεύτερη ματιά
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη δεν μας ζητούν απαραίτητα να αποφασίσουμε εάν η Κάθριν και ο Χίθκλιφ αγαπήθηκαν αληθινά. Μας καλούν να εξετάσουμε τι μορφή παίρνει η αγάπη τους και τι προκαλεί στους ίδιους και στους ανθρώπους γύρω τους.
Ο δεσμός τους είναι βαθύς, αλλά δεν είναι προστατευτικός. Είναι ανθεκτικός, αλλά όχι θεραπευτικός. Αψηφά την κοινωνία, αλλά δεν απελευθερώνει πραγματικά τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτόν.
Ίσως γι’ αυτό το μυθιστόρημα εξακολουθεί να μας απασχολεί. Δεν μας προσφέρει μια εύκολη ιστορία για τη δύναμη του έρωτα. Μας φέρνει αντιμέτωπους με τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την αγάπη από την κατοχή, την αφοσίωση από την εξάρτηση και την ένταση από την καταστροφή.
Ερώτηση για σκέψη:
Μπορεί μια σχέση να θεωρηθεί μεγάλη ερωτική ιστορία, όταν δεν προσφέρει στους ανθρώπους της ασφάλεια, ελευθερία ή εξέλιξη;