Η Δάφνη βρήκε το γράμμα στο βάθος του παλιού γραφείου, κάτω από φωτογραφίες που είχε ξεχάσει πως τράβηξε. Το χαρτί είχε κιτρινίσει, αλλά το γραφικό χαρακτήρα τον αναγνώρισε αμέσως — δικός της, από τα είκοσι δύο της χρόνια, όταν ακόμα πίστευε πως η αγάπη χωράει σε μια σελίδα.
«Δεν ξέρω αν θα το διαβάσεις ποτέ», έγραφε η νεότερη εκδοχή του εαυτού της. «Αλλά αν το διαβάζεις, σημαίνει πως βρήκες το θάρρος που εγώ δεν βρήκα». Η Δάφνη κάθισε στην άκρη του κρεβατιού, το φως του απογεύματος να πέφτει λοξά πάνω στο δωμάτιο, και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσε τον παλμό της καρδιάς της να επιταχύνει για έναν λόγο που δεν είχε καμία σχέση με το άγχος.
Κάτω από την υπογραφή, μια διεύθυνση. Ίδια πόλη. Ίδιος δρόμος, ίσως. Η απόφαση δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη — μόνο ένα βαθύ ανάσασμα και το κλειδί της εξώπορτας στο χέρι της.